ΝΕΟ ΚΕΝΤΡΟ ΔΥΣΛΕΞΙΑΣ

 Το νέο Κέντρο Δυσλεξίας και Μαθησιακών Δυσκολιών στη Σαρωνίδα (Λ.Σαρωνίδας 28-30) ξεκίνησε τη λειτουργία του και προσφέρει ΔΩΡΕΑΝ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΓΟΝΕΩΝ ως το τέλος του 2012.

Ελάτε να γνωρίσετε το νέο μας χώρο, να ενημερωθείτε για τη δυσλεξία και τις μαθησιακές δυσκολίες αλλά και να απαντήσουμε σε οποιοδήποτε θέμα σας απασχολεί.

 

Στο κέντρο αυτό παρέχονται υπηρεσίες ειδικής εκπαίδευσης όπως:

 

 

• Διάγνωση και Αποκατάσταση Δυσλεξίας και Μαθησιακών Δυσκολιών
• Συμβουλευτική Γονέων
• Προσωπική Συμβουλευτική (Life Coaching)
• Λογοθεραπεία
• Ψυχολογική Υποστήριξη
• Ιδιαίτερα Μαθήματα σε μαθητές Δημοτικού και Γυμνασίου

 

Επίσης οι υπηρεσίες αντιμέτωπισης δυσλεξίας και μαθησιακών δυσκολιών παρέχονται και ΚΑΤ' ΟΙΚΟΝ για περιοχές στο κέντρο και στα βόρεια προάστια της Αθήνας.

 

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στο e-mail: kentrodyslexias@yahoo.gr

και στα τηλέφωνα:  2291080250, 6939153010

 

Υπεύθυνη Κέντρου Δυσλεξίας

Μπούφαλη Ευτυχία

ειδική παιδαγωγός

MEd Δυσλεξία-Μαθησιακές δυσκολίες

Eνισχύσετε ευχάριστα δεξιότητες επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης!

Mερικές ιδέες για να στήσετε οικονομικά, γρήγορα και απλά παιχνίδια στο σπίτι για να ενισχύσετε ευχάριστα δεξιότητες επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης!

.

1. Μάντεψε τι ακούς

Στόχοι

• Ενισχύεται η ακουστική διάκριση και η ακουστική αντίληψη
• Ενισχύεται ο ενθουσιασμός και η χαρά που μπορούν να μοιραστούν οι γονείς με το παιδί

Σενάριο παιχνιδιού
Η μαμά/ο μπαμπάς συγκεντρώνουν σε ένα δοχείο αντικείμενα και παιχνίδια που κάνουν ήχους (κουδουνάκια, σφυρίχτρες , κλειδιά, μπουκάλι με νερό, κομπολόι, αυτοκινητάκια, τρενάκια, δοχείο με χάντρες, πιανάκι, τύμπανο, μαράκες κ.α). Αφήστε το παιδί να δει και να επεξεργαστεί αυθόρμητα όλα τα αντικείμενα. Τα αντικείμενα που προκαλούν ήχους με ευχάριστη ανταπόκριση από το παιδί είναι αυτά που θα πρέπει να κρατήσετε. Οι ήχοι αντικείμενων που φαίνεται να «ενοχλούν»το παιδί είναι προτιμότερο να αποφεύγονται. Στην συνέχεια ζητάμε από το παιδί να γυρίσει πλατούλα ή αν μπορεί να το δεχτεί, του δένουμε τα ματάκια με ένα μαντήλι. Η μαμά/ο μπαμπάς ξεκινά με ένα πρώτο αντικείμενο και προκαλεί ήχο, ενθαρρύνοντας το παιδί να μαντέψει τι είναι αυτό που άκουσε. Συνεχίζει το παιχνίδι μέχρι να τελειώσουν όλα τα αντικείμενα που έχει μέσα το κουτί. Συνήθως το παιδί χαμογελά εκφράζοντας την έκπληξή του για κάθε νέα ακουστική πληροφορία.

Παραλλαγές
Στο παιχνίδι μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αργότερα ολοένα και περισσότερα αντικείμενα ή να πραγματοποιείτε περισσότερους από έναν ήχο και το παιδί θα πρέπει να τους αναγνωρίζει με την διαδοχική σειρά.

Παρατηρήσεις
Το παιχνίδι αυτό δεν ενδείκνυται σε παιδιά με ακουστική αμυντικότητα. Μην πιέζεται το παιδί να παίξει αυτό το παιχνίδι αν παρατηρείται έντονη δυσανασχέτηση σε ακουστικά ερεθίσματα.

.

2. Ας φτιάξουμε ένα κολλάζ!

Στόχοι

• Ενισχύεται η δεξιότητα της οπτικής αντίληψης
• Βελτιώνεται η λεπτή κινητικότητα
• Ενισχύεται ο ρόλος του παιδιού ως συνεργάτης- βοηθός
• Ενισχύεται ο σχεδιασμός δραστηριοτήτων- οργάνωση

Σενάριο παιχνιδιού
Η μαμά/ο μπαμπάς χρησιμοποιεί φωτογραφίες προσκαλώντας το παιδί να φτιάξουν ένα κολλάζ των φωτογραφιών. Παρουσιάζει όλα τα υλικά του κολλάζ (φωτογραφίες ) και αρχίζει να ζήτα μια- μια τις φωτογραφίες από το παιδί για να τις κολλά σε ένα μεγάλο χαρτόνι. Ζητά από το παιδί να του δώσει συγκεκριμένες φωτογραφίες (π.χ. «δώσε μου την φωτογραφία που δείχνει τον μπαμπά που κοιμάται» ). Καθώς κολλά τις φωτογραφίες αναφέρει δυνατά κάθε βήμα που κάνει στο παιδί (πχ. «ανοίγω την κόλλα και βάζω μπόλικη γύρω – γύρω στο πίσω μέρος της φωτογραφίας») . Είναι σημαντικό η σειρά χρησιμοποίησης της κάθε φωτογραφίας να ΄ναι συγκεκριμένη για να είναι εύκολα αντιληπτό από το παιδί. Επαναλαμβάνουμε την δραστηριότητα τις επόμενες μέρες με τις ίδιες φωτογραφίες μέχρι το παιδί να αναγνωρίσει το κάθε βήμα. Είναι επίσης σημαντικό να γίνει κατανοητό από το παιδί πόσο σημαντικό ρόλο έχει η συμβολή του στην δραστηριότητα αυτή.

Παραλλαγές

• Στο παιχνίδι μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αργότερα και φωτογραφίες από περιοδικά /εφημερίδες τις οποίες έχετε επιλέξει μαζί με το παιδί.
• Οι φωτογραφίες αυτές σταδιακά μπορεί να συνθέτουν μια ιστορία με αρχή- μέση και τέλος.

.

3. Πού είσαι;

Στόχοι

• Ανταλλαγή συναισθημάτων ενθουσιασμού, χαράς
• Ενίσχυση της προσοχής στις εκφράσεις του προσώπου
• Ενίσχυση της βλεμματικής επαφής

Σενάριο παιχνιδιού
Η μαμά/ο μπαμπάς κάθεται πολύ κοντά στο παιδί (σε καρεκλάκια ή μικρά χαλάκια στο πάτωμα) σε θέση πρόσωπο με πρόσωπο. Η μαμά/ο μπαμπάς πιάνει τα χέρια του παιδιού και τα κατευθύνει στο πρόσωπό της/του. Καθώς καλύπτει το πρόσωπό της/του με τα χέρια του παιδιού λέει – «Που είναι η μαμά/ο μπαμπάς;». Στη συνέχεια η μαμά/ο μπαμπάς καλύπτει με τα χέρια της /του, το πρόσωπό του παιδιού και λέει – Που είναι ο/η…?(όνομα παιδιού). Κάθε φορά, αποκαλύπτεται το πρόσωπο της μαμάς/ του μπαμπά ή του παιδιού λέγοντας «κου-κου»!!!
Τις επόμενες φορές μπορεί να επαναληφθεί η ίδια διαδικασία καλύπτοντας τα πρόσωπα με ένα κομμάτι ύφασμα ή μία πετσέτα ή ακόμη καλύπτοντας ολόκληρο το σώμα με ένα σεντόνι. Μπορείτε επίσης να μετράτε 1-2-3 πριν εμφανιστεί το πρόσωπο, ώστε να προετοιμάσετε το παιδί γι’ αυτό και να παρατείνετε την αναμονή του.

.

4. Ας χορέψουμε!

Στόχοι

• Ενισχύεται η αυθόρμητη λεκτική έκφραση
• Ενισχύεται η αυθόρμητη πρόκληση του παιχνιδιού από το παιδί
• Ενισχύεται ο ενθουσιασμός και η χαρά

Σενάριο παιχνιδιού
Α) Η μαμά και ο μπαμπάς επιλέγουν παιδικά τραγούδια ή μουσική που προτιμά το παιδί. Πιάνονται χέρι χέρι και ξεκινούν να χορεύουν ακολουθώντας το ρυθμό της μουσικής, ενώ παράλληλα μπορούν να τραγουδούν. Κάποια στιγμή η μαμά και ο μπαμπάς απομακρύνονται με μικρά βήματα προς τα πίσω και περιμένουν την αντίδραση του παιδιού. Εάν το παιδί δεν πλησιάσει προς το μέρος τους, τότε πλησιάζουν πάλι το παιδί χωρίς καμία άλλη αντίδραση. Περιμένουν από το παιδί να εκδηλώσει την επιθυμία του για τη συνέχιση της αλληλεπίδρασης.
Β) Οι παύσεις της χορευτικής δραστηριότητες μπορούν να γίνουν με άνοιγμα και κλείσιμο της μουσικής. Στο διάστημα που η μουσική κλείνει το παιδί προσπαθεί να ενθαρρύνει τη συνέχιση του χορού, πλησιάζοντας τη μαμά/τον μπαμπά ή με λεκτική έκφραση.
Γ) Είναι πολύ σημαντικό να αξιολογήσουν οι γονείς πότε θα είναι η κατάλληλη στιγμή για να απομακρυνθούν από το παιδί ή για να κλείσουν τη μουσική.

.

5. Aς παίξουμε με τον αφρό

Στόχοι

• Ενίσχυση βλεμματικής επαφής
• Ενίσχυση αναφοράς προσώπου
• Ενίσχυση λεπτού οπτικο- κινητικού συντονισμού
• Διατήρηση θέσης

Σενάριο παιχνιδιού
Ο μπαμπάς/ η μαμά προσκαλεί το παιδί να παίξουν με τον αφρό. Κάθονται απέναντι και γεμίζουν την επιφάνεια ενός μικρού τραπεζιού με αφρό. Ο μπαμπάς/ η μαμά αφήνει το παιδί να πειραματιστεί με τον αφρό (να τον πιάσει, να τον μυρίσει, να τον επεξεργαστεί κ.τ.λ.). Μέσα από αυτόν τον πειραματισμό μπορεί να σημειώσει τι του προκαλεί γέλιο και ευχαρίστηση. Στην συνέχεια μπορεί να πιάσει τα χεράκια του παιδιού και να του δείξει και άλλους τρόπους παιχνιδιού. Μένει και επαναλαμβάνει κινήσεις που προκαλούν γέλιο και ευχαρίστηση στο παιδί. Ο μπαμπάς/ η μαμά κρατώντας τα χεράκια του παιδιού κάνει παύσεις σηκώνοντας τα χέρια πάνω από τον αφρό. Συνεχίζει μόνο εφόσον το παιδί αναφερθεί με κάποιο τρόπο στον μπαμπάς/ η μαμά ή ανταποκριθεί βλεμματικά (σας κοιτάξει στα μάτια). Ο μπαμπάς/ η μαμά συνεχίζει το παιχνίδι με τον αφρό και σταματά ξανά.

Παραλλαγές
Διαφοροποίηση στο υλικό (σαντιγί, δακτυλομπογιές, δοχείο οσπρίων)

Παρατηρήσεις
Χρειάζεται πολύ προσοχή στον χρόνο που θα αφιερώσετε στον πειραματισμό του παιδιού με τον αφρό. Είναι σημαντικό να επεξεργαστεί το νέο αυτό υλικό για να μπορέσει μετά να συνεργαστεί μαζί σας . Ο χρόνος που θα δώσει ο μπαμπάς/ η μαμά δεν θα πρέπει να επιτρέψει στο παιδί να ¨χορτάσει¨ το παιχνίδι για να έχει το παιδί στην συνέχεια την απαραίτητη διάθεση. Το παιδί μπορεί να εκφραστεί λεκτικά («ναι», «πάλι», «κι άλλο», «αφρός»). Παρουσιάζεται να συμβαίνει αυτό συχνά στον σημείο της παύσης από τον μπαμπάς/τη μαμά. Σημαντικό όμως είναι η λεκτική έκφραση να συνοδεύεται και από βλεμματική επαφή.

Το καλύτερο δώρο για ένα παιδί είναι οι όμορφες στιγμές με την οικογένειά του!

πηγή: http://www.ikidcenters.com, Αλίνα Χουδελούδη

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΣΘΗΤΗΡΙΑΚΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ;

“Για κάποια παιδιά με διαταραχή της αισθητηριακής ολοκλήρωσης, κάθε χάδι μπορεί να μοιάζει με χαστούκι, κάθε αγκαλιά να είναι ένα σκληρό βασανιστήριο, και η ζωή σαν το τρενάκι του λούνα παρκ γεμάτη από δυσάρεστες εμπειρίες.”

Στην τρυφερή ηλικία των 2, η Mikala Sobel υπέφερε από ένα ακατανίκητο άγχος. “Δε μπορούσα να την πάρω μαζί μου για ψώνια ή στον παιδότοπο” λέει η Jill, η μητέρα της. “Η Mikala μισούσε το πλήθος. Αν κάποιος έπεφτε πάνω της, γινόταν τελείως υστερική.” Ακόμη και στο σπίτι το μικρό κορίτσι σιχαινόταν το παραμικρό άγγιγμα. Ορισμένα πράγματα, όπως να βουρτσίσει τα δόντια της ή να πλύνει το πρόσωπό της, την έβγαζαν εκτός ορίων, και δεν άφηνε κανέναν να την ακουμπά παρά μόνο τους γονείς της. “Μια φορά την αφήσαμε με την baby-sitter και όταν γυρίσαμε μετά από 2 ώρες ήταν σχεδόν λυπόθυμη από το κλάμα” θυμάται η μαμά. Μετά από έρευνα για την κατάσταση της μικρής άκουσε για πρώτη φορά τον όρο “διαταραχή της αισθητηριακής ολοκλήρωσης”.

 

Η αισθητηριακή ολοκλήρωση είναι μια εγγενής νευροβιολογική διαδικασία που αφορά την ολοκλήρωση και αποκωδικοποίηση του αισθητηριακού ερεθίσματος στον εγκέφαλο. Σε αντίθεση η δυσλειτουργία της αισθητηριακής ολοκλήρωσης είναι μια διαταραχή κατά την οποία τα αισθητηριακά δεδομένα δεν οργανώνονται κατάλληλα στον εγκέφαλο και αυτό μπορεί να προκαλέσει διάφορα προβλήματα στην ανάπτυξη, στην επεξεργασία της πληροφορίας και στη συμπεριφορά του ατόμου. Η Dr. A. Jean Ayres ανέπτυξε τη γενική θεωρία της αισθητηριακής ολοκλήρωσης και της θεραπείας μέσα από μελέτες στις νευροεπιστήμες και από μελέτες της σωματικής και νευρομυικής ανάπτυξης. Η αισθητηριακή ολοκλήρωση εστιάζεται κυρίως σε τρεις βασικές αισθήσεις, την απτική, την αιθουσαία και την ιδιοδεκτική. Η διασύνδεσή τους αρχίζει να σχηματίζεται πριν τη γέννηση και συνεχίζει να αναπτύσσεται καθώς το άτομο ωριμάζει και αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του. Οι τρεις αισθήσεις δεν συνδέονται μόνο μεταξύ τους αλλά και με τις υπόλοιπες αισθήσεις στον εγκέφαλο. Αν και οι τρεις αυτές αισθήσεις είναι λιγότερο γνωστές από την όραση και την ακοή είναι πολύ σημαντικές στη ζωή μας. Βασικά μας επιτρέπουν να αντιλαμβανόμαστε, να αποτυπώνουμε και να αντιδράμε σε διαφορετικά ερεθίσματα στο περιβάλλον μας.

Το απτικό σύστημα περιλαμβάνει νεύρα κάτω από την επιφάνεια του δέρματος που στέλνουν πληροφορίες στον εγκέφαλο. Αυτές οι πληροφορίες αφορούν την αφή, τον πόνο, τη θερμότητα και την πίεση. Ο ρόλος τους είναι πολύ σημαντικός για την αντίληψη του περιβάλλοντος καθώς και για τις αυτόματες αντιδράσεις επιβίωσης.

 
Όταν ένα παιδί έχει δυσλειτουργία του απτικού συστήματος μπορεί να αποφεύγει τη σωματική επαφή, να αρνείται να φάει τροφές με συγκεκριμένη «υφή» καθώς και να φορέσει ρούχα από συγκεκριμένα υφάσματα, να παραπονιέται όταν του πλένουν τα μαλλιά ή το πρόσωπο, να αποφεύγει να λερώσει τα χέρια του (πχ. με κόλλα, άμμο, λάσπη, δακτυλομπογιά) και να χρησιμοποιεί μόνο τις άκρες των δακτύλων για να χειριστεί αντικείμενα αντί για ολόκληρο το χέρι. Ένα δυσλειτουργικό απτικό σύστημα μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένη αντίληψη της επαφής ή του πόνου (υπερευαισθησία ή υπαισθησία) και να οδηγήσει ένα παιδί στην αυτοπροκαλούμενη απομόνωση, τη γενική υπερδιέγερση, τη διάσπαση της προσοχής και την υπερκινητικότητα.

 

Η απτική αμυντικότητα είναι μια κατάσταση στην οποία το άτομο είναι υπερβολικά ευαίσθητο στο απλό άγγιγμα. Θεωρητικά, όταν το απτικό σύστημα είναι ανώριμο και λειτουργεί ακατάλληλα, αφύσικα νευρικά ερεθίσματα στέλνονται στο φλοιό του εγκεφάλου και επηρεάζουν άλλες εγκεφαλικές λειτουργίες. Αυτό με τη σειρά του έχει ως συνέπεια ο εγκέφαλος να δέχεται υπερβολικά ερεθίσματα και να έχει υπερδραστηριότητα, η οποία ούτε μπορεί να μειωθεί ούτε να οργανωθεί. Αυτού του τύπου η υπερ- ευαισθητοποίηση στον εγκέφαλο μπορεί να προκαλέσει δυσκολία σε ένα άτομο να οργανώσει τη συμπεριφορά του και να συγκεντρωθεί και τελικώς μπορεί να οδηγήσει σε αρνητική συναισθηματική αντίδραση στα αγγίγματα.

 

Το αιθουσαίο σύστημα αναφέρεται σε δομές στο έσω αυτί (λαβύρινθος) που ανιχνεύουν την κίνηση και αλλαγές στη θέση της κεφαλής. Για παράδειγμα, το αιθουσαίο σύστημα «λέει» αν το κεφάλι μας είναι όρθιο ή σε πλάγια θέση (ακόμη και με τα μάτια μας κλειστά). Δυσλειτουργία σε αυτό το σύστημα φαίνεται με δύο τρόπους. Κάποια παιδιά μπορεί να είναι υπερευαίσθητα στα αιθουσαία ερεθίσματα και παρουσιάζουν φοβίες σε κινητικές δραστηριότητες (πχ. κούνιες, τσουλήθρες, ράμπες, κατηφόρες ή ανηφόρες). Μπορεί επίσης να έχουν δυσκολία να σκαρφαλώσουν ή να κατέβουν σκάλες, ή να αποφεύγουν να περπατήσουν και να συρθούν σε ασταθείς ή κεκλιμένες επιφάνειες. Παρουσιάζουν δηλαδή φόβο στο χώρο. Γενικότερα αυτά τα παιδιά φαίνονται να είναι αδέξια. Στο άλλο άκρο, το παιδί μπορεί από μόνο του να αναζητά πολύ έντονες αισθητηριακές εμπειρίες όπως να στροβιλίζεται, να πηδάει ή να
γυρίζει γύρω-γύρω. Το παιδί αυτό παρουσιάζει συμπτώματα υπαισθησίας του αιθουσαίου συστήματος, γι΄ αυτό προσπαθεί διαρκώς να δίνει ερεθίσματα στο αιθουσαίο σύστημα.

Το ιδιοδεκτικό σύστημα αφορά τους μύες, τις αρθρώσεις και τους τένοντες που παρέχουν στο άτομο την ασυνείδητη αντίληψη της θέσης του σώματος στο χώρο. Όταν η ιδιοδεκτικότητα λειτουργεί επαρκώς η θέση του σώματος προσαρμόζεται αυτόματα σε διαφορετικές καταστάσεις. Για παράδειγμα, το ιδιοδεκτικό σύστημα είναι υπεύθυνο να δώσει στο σώμα τα απαραίτητα σήματα για να καθίσουμε σωστά σε μια καρέκλα ή για να κατέβουμε από το πεζοδρόμιο. Επίσης μας επιτρέπει να χειριστούμε αντικείμενα χρησιμοποιώντας επιδέξιες κινήσεις των χεριών, όπως να γράψουμε με μολύβι, να πιάσουμε το κουτάλι για να φάμε σούπα ή να κουμπώσουμε το πουκάμισο. Τα άτομα με δυσλειτουργία του ιδιοδεκτικού συστήματος συνήθως έχουν αδεξιότητα, μια τάση να πέφτουν, έλλειψη της αντίληψης της θέσης του σώματος στο χώρο ή περίεργη στάση του σώματος. Επίσης, έρπουν ελάχιστα όταν είναι μικρά, έχουν δυσκολία να χειριστούν μικρά αντικείμενα (κουμπιά, μικρά παιχνίδια), τρώνε απρόσεχτα και αποφεύγουν νέες κινητικές δραστηριότητες. Πρόκειται για την ικανότητα να σχεδιάζουμε και να εκτελούμε διαφορετικές κινήσεις. Αυτό το σύστημα για να λειτουργήσει σωστά χρειάζεται να δέχεται ακριβείς πληροφορίες από τις αισθήσεις και στη συνέχειανα οργανώνει και να αποκωδικοποιεί αυτές τις πληροφορίες επαρκώς και αποτελεσματικά.

Γενικά, δυσλειτουργία στα συστήματα που αναλύσαμε παρουσιάζεται με διάφορες μορφές. Το παιδί μπορεί να αντιδρά υπερβολικά ή ελάχιστα στις αισθητηριακές πληροφορίες. Το επίπεδο δραστηριότητάς του πιθανόν να είναι ασυνήθιστα υψηλό ή χαμηλό, το παιδί δηλαδή μπορεί να είναι σε διαρκή κίνηση ή να κουράζεται πολύ εύκολα. Επίσης σε κάποια παιδιά μπορεί να υπάρχει εναλλαγή ανάμεσα σε αυτές τις δυο ακραίες καταστάσεις. Πολύ συχνά παρουσιάζονται προβλήματα στον συντονισμό της κίνησης, τόσο στιςαδρές όσο και στις λεπτές κινήσεις. Μια τέτοια δυσλειτουργία μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα γλωσσικές ελλείψεις και μειωμένη μαθησιακή επίδοση. Στη συμπεριφορά, το παιδί γίνεται παρορμητικό, διασπάται εύκολα η προσοχή του και παρουσιάζει γενική έλλειψη σχεδιασμού. Κάποια παιδιά επίσης μπορεί να έχουν δυσκολία να προσαρμοστούν σε νέες καταστάσεις και να αντιδρούν με θυμό, επιθετικότητα ή απόσυρση.

Οι έρευνες δείχνουν ότι προβλήματα αισθητηριακής ολοκλήρωσης παρουσιάζουν άτομα που ανήκουν σε διάφορες ηλικιακές ομάδες καθώς και σε ποικίλα μορφωτικά επίπεδα ή κοινωνικοοικονομικά στρώματα. Ομάδες που παρουσιάζουν συνήθως διαταραχή της αισθητηριακής ολοκλήρωσης είναι:

Βρέφη που έχουν γεννηθεί πρόωρα: Όλο και περισσότερα πρόωρα βρέφη επιβιώνουν σήμερα. Τα παιδιά αυτά έρχονται στον κόσμο έχοντας ένα υπερευαίσθητο νευρικό σύστημα και πολλαπλά παθολογικά προβλήματα. Οι γονείς πρέπει να μάθουν με ποιον τρόπο θα δώσουν στο παιδί τους τις απαραίτητες αισθητηριακές εμπειρίες, με σκοπό την βέλτιστη ανάπτυξή του.

 

Παιδιά με αυτισμό και άλλες αναπτυξιακές διαταραχές:  

Οι σοβαρές δυσκολίες στην αισθητηριακή επεξεργασία είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της διαταραχής. Τα παιδιά με αυτισμό αναζητούν ασυνήθιστες ποσότητες συγκεκριμένων ερεθισμάτων και είναι υπερβολικά ευαίσθητα σε άλλα ερεθίσματα. Η βελτίωση της αισθητηριακής επεξεργασίας οδηγεί τα παιδιά αυτά σε πιο αποτελεσματική κοινωνική συναλλαγή.

Παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες:  

Πολλές έρευνες δείχνουν ότι η πλειοψηφία των παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες παρόλο που έχουν φυσιολογική νοημοσύνη, είναι πιθανόν να έχουν προβλήματα στην αισθητηριακή ολοκλήρωση. Η πρώιμη παρέμβαση μπορεί να βελτιώσει αυτή τη λειτουργία, μειώνοντας την πιθανότητα σχολικής αποτυχίας.

Άτομα με εγκεφαλική βλάβη: Τραύμα στον εγκέφαλο μετά από ατύχημα μπορεί να έχει αντίκτυπο στην αισθητηριακή λειτουργία. Τα άτομα αυτά χρειάζονται θεραπεία που θα τους οδηγήσει στην καλύτερη επανάκτηση των χαμένων αισθήσεων.

 

Αξιολόγηση και θεραπεία των βασικών αισθητηριακών συστημάτων γίνεται από τον εργοθεραπευτή.

Η Αξιολόγηση και Παρέμβαση από Εργοθεραπευτή

1. Να δώσουμε στο παιδί αισθητηριακές πληροφορίες που βοηθούν στην οργάνωση του κεντρικού
   νευρικού συστήματος
2. Να βοηθήσουμε το παιδί στο συντονισμό και έλεγχο της αισθητηριακής πληροφορίας και
3. Να βοηθήσουμε το παιδί να αναπτύξει μια πιο οργανωμένη αντίδραση στο αισθητηριακό ερέθισμα.

Για παράδειγμα, ένας θεραπευτής μπορεί να τυλίξει ένα παιδί σαν την Mikala, που δε μπορεί να διακρίνει ένα απειλητικό από ένα φιλικό άγγιγμα, σε ένα αφρώδες χαλάκι σαν να είναι σάντουιτς. Ή να τρίψει τα χέρια του παιδιού με διάφορα υλικά όπως μεταξένια μαντίλια, βαμβακερό ύφασμα, σφουγγάρια ή σύρμα. Τα παιδιά μέσα στις ασφαλείς και ευχάριστες συνθήκες της αίθουσας θεραπείας είναι πιο πρόθυμα να δοκιμάσουν δραστηριότητες που κανονικά θα φοβόντουσαν, και στην πραγματικότητα τις βρίσκουν διασκεδαστικές. Με κατάλληλο ρυθμό και με πολλή ενίσχυση ο θεραπευτής καθοδηγεί κάθε παιδί σε έναπρόγραμμα που είναι σχεδιασμένο με βάση τις ιδιαίτερες ανάγκες του. Στη συγκεκριμένη θεραπεία της Mikala ο θεραπευτής γύριζε το σώμα της σε ένα δοχείο με ξερά φασόλια και την άφηνε να πηδά σε μεγάλα αφρώδη τούβλα, με σκοπό να προσαρμοστεί το σώμα και ο εγκέφαλος σε μια ποικιλία ερεθισμάτων. Μετά από μόλις οχτώ εβδομάδες, το κλάμα και τα ξεσπάσματα της Mikala σταμάτησαν και ήταν πλέον ένα πολύ πιο ήρεμο και χαρούμενο παιδί. “Το πρώτο πράγμα που θέλει να κάνει τώρα είναι να αγκαλιάζει και να φιλάει όλο τον κόσμο” λέει η μητέρα της. Τώρα, αφιερώνουν 15 λεπτά με δραστηριότητες αισθητηριακές στο σπίτι, και ύστερα η μητέρα της μπορεί να την κάνει μπάνιο, να τη λούσει, να της βουρτσίσει τα δόντια, ακόμη και να της κόψει τα νύχια– δραστηριότητες που παλαιότερα θα ήταν η έναρξη για μια θύελλα από δάκρυα και κραυγές. “Ολόκληρο το πρόσωπο της Mikala φαίνεται πιο ήρεμο μετά από μια θεραπευτική συνεδρία” λέει η μητέρα της. “Είναι σαν να είναι υπερ-φορτωμένη και υπερ-ερεθισμένη και όλη αυτή η πίεση να αδειάζει
από μέσα της, αφήνοντας τον αληθινό εαυτό της να λάμπει.”

 

Miller-Kuhaneck, Η.,(2006), Home Activities for Children with Sensory Integration Problems, www. SPDnetwork.org
www.sensoryint.com
Hatch-Rasmussen, C, (1995). Sensory Integration,www.autism.org
Mlyniec, Vicky, (2004). The little girl who hated hugs. www.parents.com

Πηγή: http://www.ergotherapeia.com/SI-whatis.html

Μαθαίνω βοηθώντας στις δουλειές του σπιτιού!

“Μαμά, μπορώ να σε βοηθήσω;”

α. “Όχι μωρό μου, πήγαινε να παίξεις εσύ και η μανούλα θα τα κάνει όλα”

Απάντηση η οποία στερεί από το παιδί την ανάληψη καθηκόντων, τη συμμετοχή του σε δουλειές του σπιτιού που και αυτό είναι μέλος, τη χαρά της δημιουργικότητας, της ομαδικότητας, της συνεργασίας και υπευθυνότητας, την ικανοποίηση και την επιβράβευση.

β. “Μπορείς να πας να μαζέψεις το δωμάτιό σου;”

Απάντηση η οποία δεν είναι αρκετά ξεκάθαρη για τα παιδιά. Τι από όλα να κάνει; Να μαζέψει τα παιχνίδια; Να στρώσει το κρεβάτι; Να ξεσκονίσει τα έπιπλά του; Να βάλει τα βιβλία του στη βιβλιοθήκη; Να βάλει τα ρούχα του στην ντουλάπα;

Τα παιδιά μπορούν να βοηθήσουν στις δουλειές του σπιτιού από μικρή ηλικία και θα πρέπει να ενθαρρύνονται από τους γονείς. Με αυτό τον τρόπο αποκτούν ρόλο, μοιράζονται ευθύνες και μαθαίνουν πολλά πράγματα που θα τους χρησιμεύσουν στη μετέπειτα ζωή τους.

Πώς όμως μπορούν οι δουλειές του σπιτιού να μετατραπούν σε δραστηριότητες μάθησης; 

Πώς μπορούν τα παιδιά μας να μας βοηθούν και ταυτόχρονα να μαθαίνουν;

  Μαθαίνω να μετράω!

Μετράμε ένα-ένα τα αντικείμενα:

• Δίνοντας στο παιδί μας τα άπλυτα ρούχα για να τα βάλει στον κάδο του πλυντηρίου.
• Τοποθετώντας τα βιβλία στη βιβλιοθήκη.
• Βάζοντας τα πιάτα στο πλυντήριο.
• Βάζοντας τα παιχνίδια στο κουτί.
• Τοποθετώντας τα ψώνια στα ντουλάπια.
• Στρώνοντας το κρεβάτι.
• Βάζοντας τα υλικά στο φαγητό ή στο γλυκό.
• Βάζοντας τα ρούχα στην ντουλάπα.
• Ποτίζοντας τα λουλούδια της αυλής.

  Μαθαίνω τα χρώματα!

• Στρώνοντας το κρεβάτι με τη μητέρα το παιδί λέει τα χρώματα που βλέπει πάνω στα σεντόνια και στα μαξιλάρια.
• Μαζεύοντας τους μαρκαδόρους στη μολυβοθήκη ή στην κασετίνα.
• Πλένοντας τα λαχανικά (καρότα, πιπεριές, ντομάτες, κρεμμύδια, κά) για το φαγητό.
• Μαζεύοντας τα παιχνίδια σε κουτιά με διαφορετικά χρώματα.
• Δίνοντας τα ρούχα στη μητέρα για να τα απλώσει.

  Μαθαίνω ομάδες αντικειμένων!

• Βάζοντας τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ στα ντουλάπια ή στο ψυγείο. Το παιδί βγάζει τα πράγματα από τις σακούλες και μας τα φέρνει. Ονοματίζει το αντικείμενο (π.χ. Μαμά, φράουλες) και στη συνέχεια ρωτάμε “Τι είναι…; (π.χ. τι είναι οι φράουλες; – είναι φρούτο, τι είναι το κρουασάν; – είναι γλυκό, τι είναι το ψωμί; – είναι φαγητό, τι είναι η κόκα κόλα; -είναι ποτό, κ.ά.). (φρούτα, λαχανικά, γλυκά, φαγητά, ποτά, καλλυντικά).
• Βγάζοντας τα πιάτα, ποτήρια, πιρούνια και κουτάλια από το πλυντήριο, τα τοποθετεί και μαθαίνει την κατηγορία τους (κουζινικά).
• Διπλώνοντας τα πλυμένα ρούχα, μπορεί το παιδί να τα τοποθετεί εκεί όπου η μητέρα θα το κατευθύνει. Έτσι εκτός από την ακολουθία των οδηγιών το παιδί μαθαίνει να οργανώνει την ομάδα των ρούχων (εσώρουχα, πυτζάμες, φόρμες, κ.ά).
•  Ξεσκονίζοντας το σπίτι το παιδί ονοματίζει και ταυτόχρονα μαθαίνει την κατηγορία των επίπλων που υπάρχει σε κάθε δωμάτιο (έπιπλα).
• Για τα παιχνίδια μπορούν να χρησιμοποιούνται διαφορετικά κουτιά ανάλογα την ομάδα των αντικειμένων. Στα κουτιά αυτά θα ήταν καλό να υπάρχει μία εικόνα απ’ έξω έτσι ώστε το παιδί να ομαδοποιεί κατάλληλα (μέσα μεταφοράς, κούκλες, κουζινικά, τουβλάκια, ζώα, μουσικά όργανα)
• Σκούπισμα με την ηλεκτρική σκούπα ή το σκουπάκι. Η μητέρα δίνει την οδηγία σε ποιο δωμάτιο θα πρέπει να καθαρίσει το παιδί. (δωμάτια του σπιτιού)
• Ξεχωρίζω τα σκουπίδια που είναι για την ανακύκλωση.

  Εξασκώ τη μνήμη μου!

• Θυμάμαι τα υλικά του γλυκού.
• Θυμάμαι τα υλικά του φαγητού.
• Θυμάμαι να ταΐσω το κατοικίδιό μου.
• Θυμάμαι που έβαλα τα ψώνια του σούπερ μάρκετ.
• Θυμάμαι πράγματα από τη λίστα του σούπερ μάρκετ.
• Θυμάμαι ποιες δουλειές μου είπε η μητέρα πως θα κάνουμε.
• Θυμάμαι τις οδηγίες της μητέρας για να κάνω σωστά τη δουλειά που μου ανέθεσε.
• Θυμάμαι τα πράγματα που θα πρέπει να βάλω πάνω στο τραπέζι για το φαγητό.
• Θυμάμαι τι σημαίνουν οι εικόνες έξω από τα κουτιά με τα παιχνίδια μου.

   Μαθαίνω αντίθετες έννοιες!

• Καθαρό – Βρώμικο (για τα ρούχα, τα πιάτα)
• Ανοιχτό – Κλειστό (για την πόρτα του πλυντηρίου, τα κουτιά των παιχνιδιών)
• Στεγνά – Βρεγμένα (για τα ρούχα)
• Πολλά – Λίγα (για τα ψώνια)
• Βαριά – Ελαφριά (για τα ψώνια, για τα σκουπίδια, για τη λεκάνη με τα ρούχα)
• Κρύο – Ζεστό (στα φαγητά/ γλυκά που φτιάχνουμε)
• Αλμυρό – Γλυκό (στα φαγητά/ γλυκά που φτιάχνουμε)
• Τακτοποιημένο – Ακατάστατο (για τα δωμάτια)

   Αναπτύσσω τον περιγραφικό και αφηγηματικό μου λόγο!

Περιγραφή: Κατά τη διάρκεια μίας δουλειάς το παιδί μπορεί να περιγράφει τι ακριβώς κάνει (π.χ. όταν σας βοηθάει να φτιάξετε μπισκοτάκια: Τώρα βάζουμε τα αβγά στο μίξερ, βάζουμε και τη ζάχαρη. Στη συνέχεια τα χτυπάμε πολύ καλά για να λιώσει η ζάχαρη. Μετά θα προσθέσουμε το γάλα, κτλ)
Μπορούμε, αν έχουμε δύο παιδάκια, να βάζουμε το μεγάλο να περιγράφει τη διαδικασία και να δίνει οδηγίες στο μικρότερο.

Αφήγηση: Για δουλειές οι οποίες έχουν διαδοχή (π.χ. Ξεστρώσαμε το κρεβάτι, βγάλαμε τις μαξιλαροθήκες, πιάσαμε μαζί το καθαρό σεντόνι και το στρώσαμε στο κρεβάτι. Μετά βάλαμε τις καθαρές μαξιλαροθήκες) μπορούμε να το ρωτάμε στο τέλος της ημέρας π.χ. Ποια ήταν σήμερα η πιο διασκεδαστική δουλειά; Μπορείς να μου θυμίσεις πώς την κάναμε;
Επίσης μπορούμε να βάζουμε στο παιχνίδι αυτό και τον πατέρα ή του παππούδες, οι οποίοι να ρωτούν : “Τι δουλειά κατάφερες να κάνεις σήμερα; Θα μας πεις πώς την έκανες να την κάνουμε σωστά στο σπίτι μας;”

Χρήσιμα tips

1. Επανάληψη καθηκόντων! Η επανάληψη της ίδιας διαδικασίας κάθε φορά βοηθάει τα παιδιά να μάθουν πιο γρήγορα.
2. Επιλογή των παιδιών από μία λίστα με τις δουλειές που θα πρέπει να γίνουν.
3. Μετατρέψτε τις δουλειές του σπιτιού σε διασκεδαστικό παιχνίδι με το να βάζετε μουσική που αρέσει στα παιδιά.
4. Ακρίβεια και σαφήνεια σε όσα αναθέτετε στα παιδιά. Δίνουμε συγκεκριμένες οδηγίες και μία δουλειά κάθε φορά.
5. Αναθέτετε δουλειές που μπορούν τα παιδιά να ανταποκριθούν. Όσο πιο εύκολες είναι οι δουλειές τόσο πιο καλά θα αισθάνονται τα παιδιά ότι μπορούν να τα καταφέρουν.
6. Παιδικός εξοπλισμός ή πράγματα που να τα χρησιμοποιούν μόνο τα παιδιά (να αισθάνονται ότι αυτά είναι δικά τους και κανείς άλλος δεν τα χρησιμοποιεί).
7. Επιβράβευση! Να λέτε μπράβο για την καλή δουλειά και να ευχαριστείτε για τη βοήθεια που σας προσέφεραν με μια μεγάλη αγκαλιά. Ενισχυτές των παραπάνω μπορεί να είναι μια βόλτα στην παιδική χαρά, στον παιδότοπο ή στο λούνα παρκ, μία αγαπημένη ταινία, ένα αγαπημένο φαγητό.

ΠΗΓΗ: Αλίκη Τριχείλη, Διευθύντρια ikid Πετρούπολης (http://www.ikidcenters.com)