ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΣΘΗΤΗΡΙΑΚΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ;

“Για κάποια παιδιά με διαταραχή της αισθητηριακής ολοκλήρωσης, κάθε χάδι μπορεί να μοιάζει με χαστούκι, κάθε αγκαλιά να είναι ένα σκληρό βασανιστήριο, και η ζωή σαν το τρενάκι του λούνα παρκ γεμάτη από δυσάρεστες εμπειρίες.”

Στην τρυφερή ηλικία των 2, η Mikala Sobel υπέφερε από ένα ακατανίκητο άγχος. “Δε μπορούσα να την πάρω μαζί μου για ψώνια ή στον παιδότοπο” λέει η Jill, η μητέρα της. “Η Mikala μισούσε το πλήθος. Αν κάποιος έπεφτε πάνω της, γινόταν τελείως υστερική.” Ακόμη και στο σπίτι το μικρό κορίτσι σιχαινόταν το παραμικρό άγγιγμα. Ορισμένα πράγματα, όπως να βουρτσίσει τα δόντια της ή να πλύνει το πρόσωπό της, την έβγαζαν εκτός ορίων, και δεν άφηνε κανέναν να την ακουμπά παρά μόνο τους γονείς της. “Μια φορά την αφήσαμε με την baby-sitter και όταν γυρίσαμε μετά από 2 ώρες ήταν σχεδόν λυπόθυμη από το κλάμα” θυμάται η μαμά. Μετά από έρευνα για την κατάσταση της μικρής άκουσε για πρώτη φορά τον όρο “διαταραχή της αισθητηριακής ολοκλήρωσης”.

 

Η αισθητηριακή ολοκλήρωση είναι μια εγγενής νευροβιολογική διαδικασία που αφορά την ολοκλήρωση και αποκωδικοποίηση του αισθητηριακού ερεθίσματος στον εγκέφαλο. Σε αντίθεση η δυσλειτουργία της αισθητηριακής ολοκλήρωσης είναι μια διαταραχή κατά την οποία τα αισθητηριακά δεδομένα δεν οργανώνονται κατάλληλα στον εγκέφαλο και αυτό μπορεί να προκαλέσει διάφορα προβλήματα στην ανάπτυξη, στην επεξεργασία της πληροφορίας και στη συμπεριφορά του ατόμου. Η Dr. A. Jean Ayres ανέπτυξε τη γενική θεωρία της αισθητηριακής ολοκλήρωσης και της θεραπείας μέσα από μελέτες στις νευροεπιστήμες και από μελέτες της σωματικής και νευρομυικής ανάπτυξης. Η αισθητηριακή ολοκλήρωση εστιάζεται κυρίως σε τρεις βασικές αισθήσεις, την απτική, την αιθουσαία και την ιδιοδεκτική. Η διασύνδεσή τους αρχίζει να σχηματίζεται πριν τη γέννηση και συνεχίζει να αναπτύσσεται καθώς το άτομο ωριμάζει και αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του. Οι τρεις αισθήσεις δεν συνδέονται μόνο μεταξύ τους αλλά και με τις υπόλοιπες αισθήσεις στον εγκέφαλο. Αν και οι τρεις αυτές αισθήσεις είναι λιγότερο γνωστές από την όραση και την ακοή είναι πολύ σημαντικές στη ζωή μας. Βασικά μας επιτρέπουν να αντιλαμβανόμαστε, να αποτυπώνουμε και να αντιδράμε σε διαφορετικά ερεθίσματα στο περιβάλλον μας.

Το απτικό σύστημα περιλαμβάνει νεύρα κάτω από την επιφάνεια του δέρματος που στέλνουν πληροφορίες στον εγκέφαλο. Αυτές οι πληροφορίες αφορούν την αφή, τον πόνο, τη θερμότητα και την πίεση. Ο ρόλος τους είναι πολύ σημαντικός για την αντίληψη του περιβάλλοντος καθώς και για τις αυτόματες αντιδράσεις επιβίωσης.

 
Όταν ένα παιδί έχει δυσλειτουργία του απτικού συστήματος μπορεί να αποφεύγει τη σωματική επαφή, να αρνείται να φάει τροφές με συγκεκριμένη «υφή» καθώς και να φορέσει ρούχα από συγκεκριμένα υφάσματα, να παραπονιέται όταν του πλένουν τα μαλλιά ή το πρόσωπο, να αποφεύγει να λερώσει τα χέρια του (πχ. με κόλλα, άμμο, λάσπη, δακτυλομπογιά) και να χρησιμοποιεί μόνο τις άκρες των δακτύλων για να χειριστεί αντικείμενα αντί για ολόκληρο το χέρι. Ένα δυσλειτουργικό απτικό σύστημα μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένη αντίληψη της επαφής ή του πόνου (υπερευαισθησία ή υπαισθησία) και να οδηγήσει ένα παιδί στην αυτοπροκαλούμενη απομόνωση, τη γενική υπερδιέγερση, τη διάσπαση της προσοχής και την υπερκινητικότητα.

 

Η απτική αμυντικότητα είναι μια κατάσταση στην οποία το άτομο είναι υπερβολικά ευαίσθητο στο απλό άγγιγμα. Θεωρητικά, όταν το απτικό σύστημα είναι ανώριμο και λειτουργεί ακατάλληλα, αφύσικα νευρικά ερεθίσματα στέλνονται στο φλοιό του εγκεφάλου και επηρεάζουν άλλες εγκεφαλικές λειτουργίες. Αυτό με τη σειρά του έχει ως συνέπεια ο εγκέφαλος να δέχεται υπερβολικά ερεθίσματα και να έχει υπερδραστηριότητα, η οποία ούτε μπορεί να μειωθεί ούτε να οργανωθεί. Αυτού του τύπου η υπερ- ευαισθητοποίηση στον εγκέφαλο μπορεί να προκαλέσει δυσκολία σε ένα άτομο να οργανώσει τη συμπεριφορά του και να συγκεντρωθεί και τελικώς μπορεί να οδηγήσει σε αρνητική συναισθηματική αντίδραση στα αγγίγματα.

 

Το αιθουσαίο σύστημα αναφέρεται σε δομές στο έσω αυτί (λαβύρινθος) που ανιχνεύουν την κίνηση και αλλαγές στη θέση της κεφαλής. Για παράδειγμα, το αιθουσαίο σύστημα «λέει» αν το κεφάλι μας είναι όρθιο ή σε πλάγια θέση (ακόμη και με τα μάτια μας κλειστά). Δυσλειτουργία σε αυτό το σύστημα φαίνεται με δύο τρόπους. Κάποια παιδιά μπορεί να είναι υπερευαίσθητα στα αιθουσαία ερεθίσματα και παρουσιάζουν φοβίες σε κινητικές δραστηριότητες (πχ. κούνιες, τσουλήθρες, ράμπες, κατηφόρες ή ανηφόρες). Μπορεί επίσης να έχουν δυσκολία να σκαρφαλώσουν ή να κατέβουν σκάλες, ή να αποφεύγουν να περπατήσουν και να συρθούν σε ασταθείς ή κεκλιμένες επιφάνειες. Παρουσιάζουν δηλαδή φόβο στο χώρο. Γενικότερα αυτά τα παιδιά φαίνονται να είναι αδέξια. Στο άλλο άκρο, το παιδί μπορεί από μόνο του να αναζητά πολύ έντονες αισθητηριακές εμπειρίες όπως να στροβιλίζεται, να πηδάει ή να
γυρίζει γύρω-γύρω. Το παιδί αυτό παρουσιάζει συμπτώματα υπαισθησίας του αιθουσαίου συστήματος, γι΄ αυτό προσπαθεί διαρκώς να δίνει ερεθίσματα στο αιθουσαίο σύστημα.

Το ιδιοδεκτικό σύστημα αφορά τους μύες, τις αρθρώσεις και τους τένοντες που παρέχουν στο άτομο την ασυνείδητη αντίληψη της θέσης του σώματος στο χώρο. Όταν η ιδιοδεκτικότητα λειτουργεί επαρκώς η θέση του σώματος προσαρμόζεται αυτόματα σε διαφορετικές καταστάσεις. Για παράδειγμα, το ιδιοδεκτικό σύστημα είναι υπεύθυνο να δώσει στο σώμα τα απαραίτητα σήματα για να καθίσουμε σωστά σε μια καρέκλα ή για να κατέβουμε από το πεζοδρόμιο. Επίσης μας επιτρέπει να χειριστούμε αντικείμενα χρησιμοποιώντας επιδέξιες κινήσεις των χεριών, όπως να γράψουμε με μολύβι, να πιάσουμε το κουτάλι για να φάμε σούπα ή να κουμπώσουμε το πουκάμισο. Τα άτομα με δυσλειτουργία του ιδιοδεκτικού συστήματος συνήθως έχουν αδεξιότητα, μια τάση να πέφτουν, έλλειψη της αντίληψης της θέσης του σώματος στο χώρο ή περίεργη στάση του σώματος. Επίσης, έρπουν ελάχιστα όταν είναι μικρά, έχουν δυσκολία να χειριστούν μικρά αντικείμενα (κουμπιά, μικρά παιχνίδια), τρώνε απρόσεχτα και αποφεύγουν νέες κινητικές δραστηριότητες. Πρόκειται για την ικανότητα να σχεδιάζουμε και να εκτελούμε διαφορετικές κινήσεις. Αυτό το σύστημα για να λειτουργήσει σωστά χρειάζεται να δέχεται ακριβείς πληροφορίες από τις αισθήσεις και στη συνέχειανα οργανώνει και να αποκωδικοποιεί αυτές τις πληροφορίες επαρκώς και αποτελεσματικά.

Γενικά, δυσλειτουργία στα συστήματα που αναλύσαμε παρουσιάζεται με διάφορες μορφές. Το παιδί μπορεί να αντιδρά υπερβολικά ή ελάχιστα στις αισθητηριακές πληροφορίες. Το επίπεδο δραστηριότητάς του πιθανόν να είναι ασυνήθιστα υψηλό ή χαμηλό, το παιδί δηλαδή μπορεί να είναι σε διαρκή κίνηση ή να κουράζεται πολύ εύκολα. Επίσης σε κάποια παιδιά μπορεί να υπάρχει εναλλαγή ανάμεσα σε αυτές τις δυο ακραίες καταστάσεις. Πολύ συχνά παρουσιάζονται προβλήματα στον συντονισμό της κίνησης, τόσο στιςαδρές όσο και στις λεπτές κινήσεις. Μια τέτοια δυσλειτουργία μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα γλωσσικές ελλείψεις και μειωμένη μαθησιακή επίδοση. Στη συμπεριφορά, το παιδί γίνεται παρορμητικό, διασπάται εύκολα η προσοχή του και παρουσιάζει γενική έλλειψη σχεδιασμού. Κάποια παιδιά επίσης μπορεί να έχουν δυσκολία να προσαρμοστούν σε νέες καταστάσεις και να αντιδρούν με θυμό, επιθετικότητα ή απόσυρση.

Οι έρευνες δείχνουν ότι προβλήματα αισθητηριακής ολοκλήρωσης παρουσιάζουν άτομα που ανήκουν σε διάφορες ηλικιακές ομάδες καθώς και σε ποικίλα μορφωτικά επίπεδα ή κοινωνικοοικονομικά στρώματα. Ομάδες που παρουσιάζουν συνήθως διαταραχή της αισθητηριακής ολοκλήρωσης είναι:

Βρέφη που έχουν γεννηθεί πρόωρα: Όλο και περισσότερα πρόωρα βρέφη επιβιώνουν σήμερα. Τα παιδιά αυτά έρχονται στον κόσμο έχοντας ένα υπερευαίσθητο νευρικό σύστημα και πολλαπλά παθολογικά προβλήματα. Οι γονείς πρέπει να μάθουν με ποιον τρόπο θα δώσουν στο παιδί τους τις απαραίτητες αισθητηριακές εμπειρίες, με σκοπό την βέλτιστη ανάπτυξή του.

 

Παιδιά με αυτισμό και άλλες αναπτυξιακές διαταραχές:  

Οι σοβαρές δυσκολίες στην αισθητηριακή επεξεργασία είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της διαταραχής. Τα παιδιά με αυτισμό αναζητούν ασυνήθιστες ποσότητες συγκεκριμένων ερεθισμάτων και είναι υπερβολικά ευαίσθητα σε άλλα ερεθίσματα. Η βελτίωση της αισθητηριακής επεξεργασίας οδηγεί τα παιδιά αυτά σε πιο αποτελεσματική κοινωνική συναλλαγή.

Παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες:  

Πολλές έρευνες δείχνουν ότι η πλειοψηφία των παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες παρόλο που έχουν φυσιολογική νοημοσύνη, είναι πιθανόν να έχουν προβλήματα στην αισθητηριακή ολοκλήρωση. Η πρώιμη παρέμβαση μπορεί να βελτιώσει αυτή τη λειτουργία, μειώνοντας την πιθανότητα σχολικής αποτυχίας.

Άτομα με εγκεφαλική βλάβη: Τραύμα στον εγκέφαλο μετά από ατύχημα μπορεί να έχει αντίκτυπο στην αισθητηριακή λειτουργία. Τα άτομα αυτά χρειάζονται θεραπεία που θα τους οδηγήσει στην καλύτερη επανάκτηση των χαμένων αισθήσεων.

 

Αξιολόγηση και θεραπεία των βασικών αισθητηριακών συστημάτων γίνεται από τον εργοθεραπευτή.

Η Αξιολόγηση και Παρέμβαση από Εργοθεραπευτή

1. Να δώσουμε στο παιδί αισθητηριακές πληροφορίες που βοηθούν στην οργάνωση του κεντρικού
   νευρικού συστήματος
2. Να βοηθήσουμε το παιδί στο συντονισμό και έλεγχο της αισθητηριακής πληροφορίας και
3. Να βοηθήσουμε το παιδί να αναπτύξει μια πιο οργανωμένη αντίδραση στο αισθητηριακό ερέθισμα.

Για παράδειγμα, ένας θεραπευτής μπορεί να τυλίξει ένα παιδί σαν την Mikala, που δε μπορεί να διακρίνει ένα απειλητικό από ένα φιλικό άγγιγμα, σε ένα αφρώδες χαλάκι σαν να είναι σάντουιτς. Ή να τρίψει τα χέρια του παιδιού με διάφορα υλικά όπως μεταξένια μαντίλια, βαμβακερό ύφασμα, σφουγγάρια ή σύρμα. Τα παιδιά μέσα στις ασφαλείς και ευχάριστες συνθήκες της αίθουσας θεραπείας είναι πιο πρόθυμα να δοκιμάσουν δραστηριότητες που κανονικά θα φοβόντουσαν, και στην πραγματικότητα τις βρίσκουν διασκεδαστικές. Με κατάλληλο ρυθμό και με πολλή ενίσχυση ο θεραπευτής καθοδηγεί κάθε παιδί σε έναπρόγραμμα που είναι σχεδιασμένο με βάση τις ιδιαίτερες ανάγκες του. Στη συγκεκριμένη θεραπεία της Mikala ο θεραπευτής γύριζε το σώμα της σε ένα δοχείο με ξερά φασόλια και την άφηνε να πηδά σε μεγάλα αφρώδη τούβλα, με σκοπό να προσαρμοστεί το σώμα και ο εγκέφαλος σε μια ποικιλία ερεθισμάτων. Μετά από μόλις οχτώ εβδομάδες, το κλάμα και τα ξεσπάσματα της Mikala σταμάτησαν και ήταν πλέον ένα πολύ πιο ήρεμο και χαρούμενο παιδί. “Το πρώτο πράγμα που θέλει να κάνει τώρα είναι να αγκαλιάζει και να φιλάει όλο τον κόσμο” λέει η μητέρα της. Τώρα, αφιερώνουν 15 λεπτά με δραστηριότητες αισθητηριακές στο σπίτι, και ύστερα η μητέρα της μπορεί να την κάνει μπάνιο, να τη λούσει, να της βουρτσίσει τα δόντια, ακόμη και να της κόψει τα νύχια– δραστηριότητες που παλαιότερα θα ήταν η έναρξη για μια θύελλα από δάκρυα και κραυγές. “Ολόκληρο το πρόσωπο της Mikala φαίνεται πιο ήρεμο μετά από μια θεραπευτική συνεδρία” λέει η μητέρα της. “Είναι σαν να είναι υπερ-φορτωμένη και υπερ-ερεθισμένη και όλη αυτή η πίεση να αδειάζει
από μέσα της, αφήνοντας τον αληθινό εαυτό της να λάμπει.”

 

Miller-Kuhaneck, Η.,(2006), Home Activities for Children with Sensory Integration Problems, www. SPDnetwork.org
www.sensoryint.com
Hatch-Rasmussen, C, (1995). Sensory Integration,www.autism.org
Mlyniec, Vicky, (2004). The little girl who hated hugs. www.parents.com

Πηγή: http://www.ergotherapeia.com/SI-whatis.html

Πάλι δεν διάβασες ..;

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για να βοηθήσουν το παιδί να διαβάζει μόνο του;

Ο τρόπος που θα οργανώσει ένα παιδί το διάβασμά του παίζει καταλυτικό ρόλο όχι μόνο στην επίδοσή του στο σχολείο αλλά κυρίως στην εικόνα και στη σχέση που θα αναπτύξει με τη μάθηση γενικότερα.

Είναι σημαντικό να κατανοήσουν οι γονείς ότι δεν «διαβάζουμε» όλοι μαζί τα μαθήματα της επόμενης μέρας αλλά στην ουσία βοηθάμε ή καλύτερα μαθαίνουμε το παιδί (ιδίως στις πρώτες τάξεις του δημοτικού) να οργανώνει τη μελέτη του ώστε να είναι αποδοτική και όσο το δυνατόν λιγότερο κουραστική. Αυτό ενισχύει την αίσθηση της υπευθυνότητας στο παιδί και του δίνει μια εικόνα για τις δυνατότητες, τις αδυναμίες του και τον εκτιμώμενο χρόνο που απαιτείται. Στόχος του γονέα είναι να επιτύχει το παιδί αυτό που ονομάζουμε αυτορρύθμιση. Μερικοί τρόποι που μπορεί αυτό να επιτευχθεί:

Προτείνετε στο παιδί να τοποθετήσει το πρόγραμμα της εβδομάδας σε σημείο που να μπορεί να το βλέπει εύκολα όπως, στο γραφείο, στην πόρτα, στη ντουλάπα του δωματίου του χωρίς να χρειάζεται να του το υπενθυμίζετε εσείς συνεχώς.

Βοηθήστε το παιδί να οργανώσει το χώρο του δωματίου του με τέτοιο τρόπο ώστε να μην επηρεάζεται την ώρα της μελέτης από άλλα ερεθίσματα όπως, από το γραφείο να μην έχει θέα έξω από το παράθυρο, να κλείνει την πόρτα για να μην αποσπάται η προσοχή του από άλλους θορύβους (δικές σας συζητήσεις, τηλεόραση, άλλες ηλεκτρικές συσκευές) και να προσαρμόσετε το φωτισμό ώστε να η μελέτη να είναι πιο ξεκούραστη για τα μάτια.

Μέρος της οργάνωσης είναι και η έγκαιρη προετοιμασία του σχολικού εξοπλισμού (τσάντα με βιβλία της ανάλογης ημέρας, κασετίνα με όλα τα απαραίτητα) – στην αρχή με μια δική σας βοήθεια αλλά στη συνέχεια από το ίδιο το παιδί.

Δείξτε του τη σωστή στάση του σώματος στο γραφείο ή ακόμη και στον υπολογιστή προσαρμόζοντας την καρέκλα στην ανάλογη θέση. Αφήστε το παιδί να το ακολουθήσει και αν δείτε να το ξεχνά υπενθυμίστε το.

Αναφορικά με τις δραστηριότητες εκτός σχολείου πολλοί γονείς σκέφτονται να στείλουν τα παιδιά για εκμάθηση ξένων γλωσσών, μουσικών οργάνων, αθλημάτων. Μην ξεχνάμε ότι το παιδί αυτό που χρειάζεται είναι ξεκούραση και εκφόρτιση από το άγχος των τόσων υποχρεώσεων συνήθως μέσω παιχνιδιού. Ρωτήστε το παιδί με τι θα ήθελε να ασχοληθεί προσπαθώντας να περιορίσετε τις δικές σας προσδοκίες ή (ανεκπλήρωτα) όνειρα για παράδειγμα, να μάθει πιάνο γιατί σας αρέσει η κλασική μουσική.

Αποφύγετε να ζητήσετε από το παιδί να ξεκινήσει το διάβασμα μόλις επιστρέψει από το σχολείο ή μετά από το παιχνίδι καθώς αυτό το διάστημα είναι για ξεκούραση ή για να ενισχύσετε την ποιοτική επικοινωνία με το παιδί σας μέσω συζήτησης (μοίρασμα σκέψεων και συναισθημάτων της ημέρας).

Βοηθητικό είναι να ξεκινήσει το παιδί να διαβάζει τα πιο δύσκολα μαθήματα στην αρχή και να μην τα αφήσει στο τέλος που θα είναι πιο κουρασμένο.

Αντίστοιχα, μπορεί να διαβάσει πρώτα αυτά που βαριέται ή που του προξενούν μειωμένο ενδιαφέρον ώστε να κινητοποιείται στη συνέχεια να διαβάσει και αυτά που του αρέσουν περισσότερο.
Μην ξεχνά τα μικρά και συχνά διαλλείματα ακόμη και αν δεν νιώθει ιδιαίτερα κουρασμένο.

Αν το δυσκολεύουν τα θεωρητικά μαθήματα (όπως, ιστορία) προτείνετε εναλλαγή με πρακτικά μαθήματα (όπως, μαθηματικά). Στα θεωρητικά θα το βοηθήσει αρκετά να του δείξετε τρόπους εκμάθησης όπως, να δίνει μια κεντρική ιδέα – τίτλο, λέξεις – κλειδιά ή να υπογραμμίζει σημαντικά κομμάτια σε κάθε παράγραφο και γενικότερα να παρατηρεί εικόνες.

Προτείνετε, επίσης, να κάνει μια επανάληψη το βράδυ πριν πάει για ύπνο. Αποφύγετε να είστε με ένα βιβλίο από πίσω του και να του διαβάζετε φωναχτά το μάθημα – αποτελεί και παθητική διαδικασία μάθησης αλλά του δίνει την εικόνα ότι δεν μπορεί να το κάνει μόνο του.

Περιορίστε ή αποφύγετε όσο είναι εφικτό να απευθύνεστε στο παιδί χρησιμοποιώντας προστακτική (όπως, γράψε, διάβασε) και επιλέξτε να το παρακινήσετε με εκφράσεις όπως, έλα να διαβάσεις τώρα που είσαι ξεκούραστος.

Αντίστοιχα, όταν εξαντλούνται τα αποθέματα υπομονής σας μην απειλείτε το παιδί «αν δεν διαβάσεις τα μαθήματά σου δεν θα βγεις για παιχνίδι» αλλά πείτε του «όταν τελειώσεις τα μαθήματά σου μπορείς να πας για παιχνίδι».

Να θυμάστε να ενισχύετε την προσπάθεια που κάνει.

Για να επιτευχθούν τα προηγούμενα και να ενισχυθεί η ικανότητα μελέτης είναι απαραίτητα δυο ακόμη στοιχεία: μια σωστή και ισορροπημένη διατροφή (τρίωρα γεύματα, τριάδες γευμάτων [ενδεικτικά: α) ζωική (όπως, κοτόπουλο, γάλα, γιαούρτι), β) αμυλώδη (δημητριακά, πατάτα, ξηροί καρποί) και γ) φρέσκια (φρούτο, χυμός) τροφή] και επαρκής ύπνος (περίπου 8 ώρες).booktree
ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ«Αν το παιδί δεν μπορεί να μάθει με τον τρόπο που το διδάσκουμε, τότε πρέπει να το διδάξουμε με τον τρόπο που μπορεί να μάθει» (Maria Montessori)



Καλαντζή-Αζίζι, Α. & Ζαφειροπούλου, Μ. (2004). Προσαρμογή στο σχολείο. Πρόληψη και αντιμετώπιση δυσκολιών. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.

http://psixologikosfaros.blogspot.com/2011/11/blog-post_7414.html

Κρίση πανικού: όταν το άγχος σε αρρωσταίνει

Έρχεται απρόσκλητη και συνήθως χωρίς φανερή αιτία. Τα συμπτώματά της θυμίζουν σοβαρές παθήσεις, απειλητικές για τη ζωή. Η κρίση πανικού είναι μια κραυγή για βοήθεια που σωματοποιείται. Διάβασε τι την προκαλεί και πώς θα την αντιμετωπίσεις.

 
Εκεί που είσαι μια χαρά, ξαφνικά δεν μπορείς να πάρεις ανάσα και τα πόδια σου δεν σε κρατάνε. Ζαλίζεσαι, τρομάζεις και αυτό κάνει τα πράγματα χειρότερα. Νιώθεις ότι χάνεις τον έλεγχο, νομίζεις ότι έχεις πάθει καρδιακή προσβολή και ότι θα πεθάνεις. Η αλήθεια είναι ότι τον τελευταίο καιρό είχες περισσότερο στρες, αλλά δεν περίμενες να σου συμβεί κάτι τέτοιο.

Η κρίση πανικού μπορεί να σε βρει οπουδήποτε και επηρεάζει σημαντικά την ποιότητα της καθημερινότητάς σου. Μπορεί σε όλη τη ζωή σου να έχεις μόνο μια ή δυο κρίσεις πανικού και να μην χρειαστεί να ασχοληθείς ξανά με το θέμα.

 
Αν όμως η κρίση πανικού είναι... τακτικός επισκέπτης στη ζωή σου, ίσως έχεις μια χρόνια κατάσταση που ονομάζεται διαταραχή  πανικού και χαρακτηρίζεται από αιφνίδια και απρόσμενα επεισόδια έντονου φόβου και άγχους.

 
Πότε συμβαίνει

Μπορεί να συμβεί οπουδήποτε και οποτεδήποτε: ενώ οδηγείς, ενώ περπατάς στο δρόμο, σε ένα meeting, όταν είσαι για ψώνια, ακόμα και όταν κάθεσαι στον καναπέ για να ξεκουραστείς μετά από μια δύσκολη μέρα. Συνήθως η πρώτη κρίση εμφανίζεται μεταξύ 20 και 40 ετών, χωρίς αυτό να αποκλείει και άλλες ηλικίες. Τον τελευταίο καιρό, όπως δείχνουν σχετικές έρευνες, οι ψυχοπιεστικές συνθήκες που ζούμε έχουν αυξήσει τη συχνότητα εμφάνισης κρίσεων πανικού.

 
Τα συμπτώματα
 

Για να διαγνώσουν οι ειδικοί ότι έχεις κρίση πανικού πρέπει να εμφανίζεις τουλάχιστον 4 από τα παρακάτω συμπτώματα, τα οποία θα παρουσιαστούν ξαφνικά και θα κορυφωθούν σε μια χρονική περίοδο περίπου δέκα λεπτών:
- Αίσθηση επικείμενου θανάτου
- Ταχυκαρδία
- Εφίδρωση
- Δύσπνοια και αίσθημα ασφυξίας
- Ρίγη ή εξάψεις
- Ναυτία
- Κοιλιακούς πόνους
- Πόνος στο στήθος
- Πονοκέφαλος
- Ζαλάδα, αστάθεια
- Αδυναμία και τάση λιποθυμίας
- Αίσθηση πνιγμού
- Δυσκολία κατάποσης
- Δυσφορία
- Μούδιασμα ή μυρμήγκιασμα στα χέρια
- Απώλεια επαφής με την πραγματικότητα

 
Γιατί το παθαίνεις

Δεν είναι γνωστές οι ακριβείς αιτίες που προκαλούν μια κρίση πανικού. Ωστόσο, παράγοντες που μπορεί να αυξήσουν την πιθανότητα να πάθεις κρίση είναι:
- Το οικογενειακό ιστορικό (αν και κάποιος άλλος από την οικογένειά σου παθαίνει κρίσεις)
- Το στρες για μεγάλο χρονικό διάστημα
- Ο θάνατος ή η ασθένεια κάποιου αγαπημένου προσώπου
- Μεγάλες αλλαγές στη ζωή, όπως ένα διαζύγιο ή η απόκτηση ενός παιδιού
- Ένα τραυματικό γεγονός, όπως ένα ατύχημα ή μια ασθένεια 

 
Και μετά τι;

Μετά από μια κρίση πανικού το πιο πιθανό είναι να νιώθεις εξουθενωμένος. Το χειρότερο όμως είναι ότι μπορεί να φοβάσαι επίμονα ότι θα έρθει η ώρα που θα πάθεις μια νέα κρίση. Αυτό μπορεί να σε κάνει να αποφεύγεις να βγεις από το σπίτι ή να βρεθείς σε πολυσύχναστα μέρη (αγοραφοβία), γιατί κανένας χώρος δεν σου φαίνεται αρκετά ασφαλής. Ο φόβος αυτός από μόνος του είναι αρκετός για να προκαλέσει νέα κρίση.

 
Πότε να δεις γιατρό

Επειδή τα συμπτώματα της κρίσης πανικού μοιάζουν με αυτά άλλων σοβαρών προβλημάτων υγείας, όπως το έμφραγμα του μυοκαρδίου και το εγκεφαλικό επεισόδιο, είναι σημαντικό να πάρεις τη γνώμη του γιατρού για να αποκλείσεις την ύπαρξη κάποιας οργανικής πάθησης. Αν τελικά έχεις κρίση πανικού, ο γιατρός θα σου δώσει την κατάλληλη θεραπεία.

 
Πώς αντιμετωπίζεται

Τα καλά νέα είναι ότι η διαταραχή πανικού μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά. Υπάρχουν φάρμακα και ψυχοθεραπευτικές μέθοδοι που θα σε βοηθήσουν να ελέγξεις ή ακόμα και να απαλλαγείς από το πρόβλημα. Τα φάρμακα λειτουργούν ταχύτερα, ενώ η ψυχοθεραπεία είναι εξίσου αποτελεσματική αλλά με πιο αργούς ρυθμούς. Συνήθως πάντως συστήνονται και οι δύο μορφές θεραπείας ταυτόχρονα.

 
Επιπλοκές

Αν η διαταραχή δεν θεραπευτεί μπορεί να καταλήξει σε σοβαρές επιπλοκές που θα επηρεάζουν αρνητικά την ποιότητα της ζωής σου. Μερικές από αυτές είναι:
- Η ανάπτυξη ειδικών φοβιών, όπως ο φόβος της οδήγησης ή ο φόβος να βγει κανείς από το σπίτι
- Η αποφυγή κοινωνικών εκδηλώσεων
- Προβλήματα στη δουλειά ή το σχολείο
- Κατάθλιψη
- Αυξημένος κίνδυνος αυτοκτονίας ή αυτοκτονικές σκέψεις
- Κατάχρηση αλκοόλ ή άλλων ουσιών
- Οικονομικά προβλήματα 

    πηγή: http://psixologikosfaros.blogspot.com/2011/11/blog-post_27.html

Ο ΑΥΤΙΣΜΟΣ ΜΕ ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ....

ΕΙΔΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΨΥΧΟΚΙΝΗΤΙΚΗ ΣΕ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΥΤΙΣΜΟ

ΤΟΜΕΙΣ:

1. ΛΕΠΤΗ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗ ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ

Ισορροπία και συντονισμός κινήσεων, κάτω και πάνω άκρα, δάκτυλα χεριών-ποδιών.

2. ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΕ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ

Κουτιά, κιβώτια, στατικό ποδήλατο, πολύζυγα, μπάλες, στεφάνια, ράβδους, σχοινί, πάγκους κ.λ.π. Το παιδί μαθαίνει και εξασκείται να σηκώνει, τινάζει, σπρώχνει, στηρίζεται, σκαρφαλώνει, ανεβαίνει, κρέμεται, σκύβει, στριφογυρίζει, πιάνει, κρέμεται κ.λ.π.

3. ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΣΙΓΥΡΙΣΜΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ

Το παιδί πρέπει να αντιδρά σε διάφορα ερεθίσματα όπως σήματα και εντολές. Συνιστώνται ασκήσεις αυτοεξυπηρέτησης, περπάτημα, τρέξιμο σε κύκλο.

4. ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ

Το παιδί εξασκείται στον προσανατολισμό, θέση σώματος, των μελών του σώματος και τον ρυθμό.

5. ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΣΤΟ -ΚΑΙ ΜΕ- ΤΟ ΝΕΡΟ, ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ

Περπάτημα στο νερό, κίνηση χεριών-ποδιών , γλύστριμα, βύθισμα, βουτιά, συντονισμός χέρια- πόδια. Συμμετοχή στα Special Olympics.

6. ΙΠΠΑΣΙΑ ΣΑΝ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΜΕΣΟ

Επαφή των παιδιών με το άλογο και με τις δραστηριότητες ενός ομίλου.

7. BOWLING

ΣΤΟΧΟΙ:

Α) ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ, ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΟΥ, ΤΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΜΕ ΤΙΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗΣ.

Β) ΑΥΤΟΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗ

επιμέρους στόχοι: 

ασκήσεις επιδεξιότητας των δακτύλων, συγχρονισμός βλέμματος-κίνησης, βλεμματική επαφή.

Γ) ΑΔΡΗ ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ

-είναι αδέξιο το παιδί;

-υπάρχει παρεμπόδιση ή δισταγμός των κινήσεων όλου του σώματος;

-υπάρχει παρορμητισμός ή αδράνεια που εκφράζεται με την κίνηση;

-δυσκολεύεται το παιδί να πάει όπου θέλει;

-δυσκολεύεται να σταθεί όρθιο χωρίς να πέσει και χωρίς να ταλαντεύεται υπερβολικά;

-δυσκολεύεται να χοροπηδήσει σ'ένα σημείο χωρίς μεγάλη απόκλιση;

-δυσκολεύεται να καθίσει στην καρέκλα;

-ενώ κάθεται μπορεί να σκύψει να πιάσει κάτι που έπεσε από το τραπέζι χωρίς να πέσει το παιδί;

-μπορεί να ισορροπήσει αφού πηδήξει από χαμηλό σκαλάκι;

-μπορεί να χοροπηδήσει στο κάθε πόδι χωριστά;

-μπορεί να περπατήσει πάνω σε μια ίσια γραμμή;

-μπορεί να κάνει (στατικό) ποδήλατο ή να τραβήξει ένα καροτσάκι;

Δ. ΟΠΤΙΚΟΚΙΝΗΤΙΚΟΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ

-Το παιδί  μπορεί να πετάξει σωστά μια μπάλα σε μπασκέτα;

-Ποιες είναι οι ανεξάρτητες κινήσεις των δακτύλων του;

-Τρέμουν τα χέρια του όταν πιάνει τη μπάλα ή άλλα αντικείμενα;

-Μπορεί να μιμηθεί κινήσεις του ενήλικα;

Επιμέλεια:    Δρ. Μηλιάδης Οδυσσέας

                     Ειδικός Γυμναστής 

                     Διδάκτωρ Εθνικής Ακαδημίας 

                     Φυσικής Αγωγής &Σπορ

                     Βουκουρέστι Ρουμανίας